Grafika wektorowa QCAD

Rys. 1 Okno robocze QCad.

    W oknie roboczym widoczny jest czysty dokument ze zdefiniowaną siatką pomocniczą. Na środku dokumentu znajduje się wyodrębniony fragment o formacie kartki A4. Jeżeli zamierzamy drukować na takim papierze - a tak jest w naszym przypadku - pozostawiamy dokument bez zmian. W rogu arkusza znajduje się punkt zakreślony czerwonym kołem. Jest to zerowy punkt odniesienia zwany bezwzględnym. W punkcie tym przecinają się osie X i Y opisujące nasz dokument. W lewym dolnym rogu okna roboczego znajdują się współrzędne kursora myszki odniesione do punktu bezwzględnego. Istnieje jeszcze w QCad określenie punkt zerowy względny. Wykorzystywany on jest do określania współrzędnych kursora myszki względem punktu ostatnio zaznaczonego. Jak się przekonamy w dalszej pracy korzystanie z tych układów współrzędnych jest bardzo wygodne.
    Program QCad jak wszystkie programy CAD zapis rysunku prowadzi na wielu warstwach. Daje to możliwość umieszczenia odpowiednich elementów rysunku na warstwach mogących się nam kojarzyć z nakładanymi na siebie foliami. Projektowanie rozpoczniemy właśnie od zdefiniowania warstwy. Z prawej strony na pasku narzędziowym znajduje się menu Lista warstw. Nową warstwę dodajemy przyciskiem . Po otwarciu okna dialogowego nazywamy naszą warstwę baza a po zatwierdzeniu  ustawiamy ją aktywną, zaznaczając myszką.


3. Opis rysunku.

    Rysunek rozpoczynamy od opisu arkusza. Należy narysować ramkę o wymiarach 297 x 211w przypadku formatu A4 oraz tabelę z opisem projektu. Możemy to zrobić własnoręcznie lub skorzystać z gotowych szablonów. Program QCad posiada biblioteki w których przechywane są pewne często używane szablony. Dlatego też wygodniej jest posłużyć się opisem przygotowanym przez autora. Niestety standardowo w programie nie ma tabelki w języku polskim ale dla potrzeb naszego projektu możemy posłużyć się wersją angielskojęzyczną.
    Na górnym pasku narzędziowym przyciskamy przycisk otwarcia bibliotek QCad a po ukazaniu się okna dialogowego bibliotek wybieramy katalog: templates -> en a następnie wzór iso_en_a4. Po wskazaniu wybranego szablonu zatwierdzamy wybór przyciskiem wstaw. Teraz wraz z ruchem myszki przesuwać nam się będzie zaznaczony przez nas wzór. Przeciągamy szablon  do okna tak aby umieścić go dokładnie na arkuszu. Zatwierdzamy miejsce umieszczenia lewym klawiszem myszki. Natomiast po zakończeniu klikamy prawym klawiszem aby wyjść z danej funkcji.

4. Wprowadzenie osi pomocniczych.

    Naszym zadaniem będzie narysowanie elementu połączenia kołnierzowego. Rozpoczynamy rysowanie od osi symetrii będącej naszą osią odniesienia. Umieścimy tę linię na oddzielnej warstwie zdefiniowanej pod nazwą osie . W celu wyróżnienia linii zaznaczymy ją na czerwono,  styl  przerywany. Postępujemy w analogiczny sposób jak przy dodaniu warstwy baza z tym że dodatkowo definiujemy Kolor i Styl.
    Teraz możemy poprowadzić oś symetrii. Z lewej strony na pasku narzędziowym naciskamy przycisk utwórz linie a następnie przycisk rysowanie  linii przy pomocy zdefiniowania dwóch punktów . Po wybraniu tego przycisku zmieniło nam się menu. Nowe menu służy do definiowania sposobu wybierania punktów. W naszym przypadku będziemy rysowali linie przy użyciu siatki pomocniczej dlatego wybieramy przycisk Przyciągaj do punktów siatki . Teraz możemy narysować linię. Zaznaczmy pierwszy punkt lewym klawiszem myszki poniżej środka górnej krawędzi arkusza, a następny odpowiednio niżej tak aby powstała linia pionowa. Przy definiowaniu punków zwróćmy uwagę na lewy dolny róg okna roboczego. Pojawiły się tam współrzędne naszych punktów. Przy określaniu pierwszego punktu obie współrzędne Abs i Rel były jednakowe. Natomiast przy definiowaniu drugiego wartości te różnią się. Długość linii określają współrzędne Rel czyli odległość od ostatnio zaznaczonego punktu. W naszym przypadku to była wartość 200 mm.